Wywiady rodzinne
Choroba psychiczna jest źródłem cierpienia człowieka, ale również bardzo często zmienia jego dotychczasowe układy międzyludzkie na skutek przejawianych zmienionych form zachowania i postępowania człowieka i dlatego najlepiej, jeżeli informacje o chorym zbieramy od osoby mu najbliższej: od matki, ojca, współmałżonka lub dorosłych dzieci. Osobę udzielająca wywiadów prosimy o poinformowanie możliwie dokładne o okresie przed wystąpieniem zaburzeń psychicznych, opisanie pierwszych zmienionych form bycia chorego (pierwszych objawów chorobowych), czasu trwania tych zmian do momentu kontaktu z lekarzem 1 okoliczności, które doprowadziły do badania pacjenta. Staramy się nakłonić udzielającego wywiadów do podawania konkretnych faktów i wydarzeń w dotychczasowym życiu badanego językiem jasnym, zrozumiałym, możliwie dokładnie, unikając zbędnych komentarzy zaistniałych sytuacji lub zachowań pacjenta i unikając określeń specjalistyczno-medycznych. Zbierając wywiady rodzinne pytamy, czy ktoś z najbliższej rodziny . nie chorował psychicznie, nie cierpiał na przewlekłe schorzenia somatyczne, czy był wolny od uzależnień lękowych i alkoholowych. Staramy się następnie ustalić, czy w okresie ciąży matka pacjenta nie chorowała na choroby zakaźne, jak znosiła ciążę, czy w czasie jej trwania nie przeżywała ciężkich sytuacji emocjonalnych. Interesuje nas również przebieg porodu, miejsce jego odbycia i stan zdrowia matki i dziecka w pierwszych dniach po powrocie do domu ze szpitala lub izby porodowej. Pytamy o wczesny okres wzrostu dziecka i jego kształtowanie się psychiczne, szczególnie o objawy wczesne neuropatii dziecięcej (lęki nocne, przedłużone reakcje wegetatywne, zaburzenia snu, moczenie nocne, zgrzytanie zębami, dłubanie w nosie, obgryzanie paznokci) i przejawy pierwszych kontaktów z rówieśnikami. Prosimy o scharakteryzowanie zachowań się pacjenta w jego okresie dziecięcym na tle i w porównaniu z innymi dziećmi, wtedy najłatwiej możemy uchwycić odchylenia od prawidłowego kształtowania się osobowości dziecka, kiedy udzielający wywiadu porównuje reakcje, potrzeby i postawy dziecka na tle tak zwanej prawidłowej "przeciętności dziecięcej".