leczenie psychiatryczne

Społeczne i osobnicze skutki nałogowego nadużywania alkoholu są tak wielkie, że należało zorganizować społeczne przeciwdziałanie temu zjawisku. Walka z alkoholizmem, a właściwie zachowanie i wychowanie w trzeźwości, powinny być sprawą każdego światłego obywatela, kierownika zakładu pracy, majstra, nauczyciela i innych osób społecznie oddziałujących na zespoły ludzkie. Aby walkę z alkoholizmem i pijaństwem uczynić bardziej efektywną, przy władzach terenowych powołano Społeczne Komitety Przeciwalkoholowe, które prowadzą propagandę przeciwalkoholową, organizują akcje przeciwalkoholowe, wreszcie niosą pomoc materialną rodzinom nałogowych alkoholików. Komitety te pracują społecznie i są w tej chwili najważniejszym w kraju organem społecznej walki z alkoholizmem. Leczenie osób uzależnionych od alkoholu jest problemem trudnym, niezwykle złożonym i wymagającym dużego wysiłku służby zdrowia i całego społeczeństwa. W naszym kraju obowiązywała Ustawa Przeciwalkoholowa, uchwalona przez Sejm PRL w 1959 roku, uzasadniająca potrzebę i konieczność przymusowego leczenia alkoholików. W dniu 26 października 1982 roku Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalił nową Ustawę Przeciwalkoholową ,,O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi". Ten unowocześniony akt prawny przewiduje wiele działań wychowawczych, profilaktycznych i organizacyjnych, które będą miały istotne znaczenie w walce o trzeźwość naszego społeczeństwa. Ustawa akcentuje dobrowolność leczenia odwykowego osób uzależnionych od alkoholu; leczenie przymusowe traktuje jako uzasadnioną konieczność. O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego orzekać będzie sąd rejonowy, po zasięgnięciu opinii biegłego. Sad wszczyna postępowanie wobec osoby nadużywającej alkoholu na wniosek komisji do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi lub prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną dokumentację wraz z opinią biegłego.