leczenie psychiatryczne

Narkomanem będziemy więc nazywać człowieka, który nie jest w stanie przerwać sam przyjmowania jakiegoś leku, dąży stale do jego zdobycia, a więc w razie jego braku odczuwa określone zaburzenia psychiczne i somatyczne. Są to: niepokój psychiczny, bezsenność, wzrost ciśnienia skurczowego krwi, włókienkowe drżenie mięśni, a w ciężkich stanach zespół majaczeniowy. Zaburzenia wegetatywne w zespole odstawienia wyrażają się ziewaniem, łzawieniem, wodnistym katarem i tak zwaną gęsią skórą. Mogą również wystąpić wymioty, biegunka, tachykardia, czasem niewydolność krążenia. Ostre objawy odstawienia trwają zwykle 72 godziny i wymagają interwencji lekarskiej. Zespół przyczyn wystąpienia i ukształtowania się narkomanii jest złożony i zależy od wielu czynników. Czynniki te są w pewnym stopniu podobne do tych, które wywołują alkoholizm. Wymienia się tu obyczaje i zwyczaje kulturowe (kraje Bliskiego Wschodu), łatwość dostępu do leków narkotycznych (pracownicy służby zdrowia), przypadkowe zetknięcie się z lekiem i uzyskanie dobrego samopoczucia, którego chciałoby się ponownie doznać (np. przyjęcie morfiny przed operacją). Wreszcie, jak większość badaczy tego zjawiska wskazuje, zasadnicza rolę odgrywa osobnicza predyspozycja, która ujawnia się w momencie przyjęcia leku - a więc zasadniczą przyczyną przewlekłego używania leków narkotycznych miałyby być zaburzenia osobowości. Zaburzenia te wyrażałyby się w pewnych cechach człowieka, który przy zetknięciu z lekiem może stać się narkomanem. Może być to człowiek o cechach antyspołecznych, neurotyk lub psychopata, pozbawiony sprawnej wewnętrznej kontroli psychicznej, mający trudności w opanowaniu potrzeb i wysokie ambicje, wreszcie charakteryzujący się niedojrzałością psychoseksualną.