leczenie psychiatryczne

Jak pamiętamy, zaburzenia osobowości, czyli psychopatię, rozpoznajemy po zakończeniu procesu kształtowania się psychicznego osobnika, tj. około 18 roku życia. Przed osiemnastym rokiem życia można klinicznie stwierdzić nieprawidłowe formy kształtowania się osobowości, które w diagnostyce określamy jako anomalie i trudności kształtowania psychicznego. Psychiatrzy dziecięcy mogą najwcześniej dostrzec nieprawidłowe kształtowanie się osobowości w rozumieniu psychopatii. Objawy anomalii charakterologicznych u dzieci bywają różnorakie, przy czym prawie nie stwierdza się niedomogi intelektualnej. Stwierdzenie jednej wady kształtującego się charakteru pozwala zaliczyć dziecko do osobowości nieprawidłowych. Jeżeli tych wad jest więcej, przewidujemy ciężką psychopatię. W praktyce psychiatrycznej dziecięcej spotyka się najczęściej następujące cechy osobowości zapowiadające dysharmonię psychiki: nadmierna pobudliwość, niestałość, żądza ważności, sensytywność. chwiejność postawy, chłód uczuciowy, aspołeczność, zakłamanie i kłótliwość. Trzeba pamiętać, że dzieci kształtujące się nieprawidłowo zachowują często postawę krnąbrną i arogancką, która służy do pokrycia i zmniejszenia poczucia słabości i niepewności życiowej. Wczesne rysy psychopatyczne dzieci i młodzieży wyrażają się najczęściej w zaburzeniach zachowania i przystosowania. To nieprzystosowanie ujawnia się w szkole, w domu, wśród rówieśników. Przeciętne wymagania stawiane społeczeństwu dziecięcemu stają się za trudne i zbyt uciążliwe i właśnie wtedy pojawia się zespół niedostosowania w zachowaniu. W okresie dojrzewania zaburzenia osobowości zaczynają się od wyraźnego zaniedbywania nauki szkolnej, wagarów, kłamstw, mających charakter obronny, wreszcie pojawiają się ucieczki z domu.