leczenie psychiatryczne

U dzieci spotykamy schizofrenię prostą, hebefreniczną, katatoniczną i paranoidalną. Przy rozpoznawaniu schizofrenii dziecięcej sprawą dyskusyjną jest ustalenie, czy można mówić o psychozie polegającej na zaburzeniach myślenia i rozpadzie osobowości u dzieci, u których ani myślenie, ani osobowość nie są jeszcze ukształtowane i podlegają stałym zmianom dynamicznym. Dzieci na ogół nie wypowiadają urojeń. Podstawą rozpoznania schizofrenii u dzieci powinny być nie tylko objawy kliniczne, ale przede wszystkim przebieg choroby i jej zejścia Osiowym i podstawowym objawem u dzieci jest zawsze autyzm, wyrażający się zerwaniem związków uczuciowych, zainteresowań i kontaktu z otoczeniem. Na tle zachowania się dzieci zdrowych ich rówieśnicy autystyczni rzucają się w oczy, ponieważ dziecko z natury swojej jest spontaniczne, szczerze współprzeżywające. Autyzm dziecięcy wyraża się właśnie zachowaniem niezrozumiałym dla otoczenia, np. agresywne zachowanie się dziecka nie jest zrozumiałe na tle jego przeżyć i mimiki wyrazowej. Oprócz autystycznych form zachowania spotykamy lęki i czasem omamy słuchowe, które możemy rozpoznać jako objaw psychopatologiczny dopiero w 6 lub 7 roku życia. Jednym z objawów schizofrenii dziecięcej jest fonografizm, polegający na tym, że dzieci nie reagują na to. co się do nich bezpośrednio mówi, ale później powtarzają dosłownie zasłyszane zdania. Mówiąc wtedy do siebie dziecko używa tonu rozkazującego, który naśladuje ton dorosłych. Dziwactwa dzieci schizofrenicznych różnią się tym od psot i figlów dzieci zdrowych, że nie towarzyszą im wesołość, żart ani humor. Schizofrenia dziecięca może występować w okresie wczesnego dzieciństwa, początkowego okresu szkolnego, wreszcie może być przedpokwitaniowa i popokwitaniowa. Objawy osiowe mają znaczenie, jeżeli są trwałe, mimo leczenia nie ustępują i mimo remisji doprowadzają do defektu. Ogólnie mówiąc schizofrenia dziecięca (najczęściej spotykana w praktyce klinicznej) ma postać hetaefreniczną lub katatoniczną.