leczenie psychiatryczne

Zaburzenia psychiczne ostre pod postacią psychoz (majaczenie, zamroczenie, splątanie) wywołane są przeważnie przez wirusy i różnego rodzaju bakterie, np. wywołujące grypę, zapalenie płuc, dury, dury rzekome i inne. Zatrucia grzybami, atropiną, talem, wreszcie zapalenie mózgu i opon mózgowych oraz mechaniczne urazy czaszki leżą u podstaw psychoz, które w swym przebiegu niewiele się różnią od przebiegu psychoz u dorosłych. U dzieci w zespołach majaczeniowych omamy słuchowe występują bardzo rzadko, dziecko nie różnicuje snów strasznej treści od omamów. Treść omamów zaczerpnięta jest z oglądanych programów telewizyjnych, z przeczytanych książek lub zasłyszanych opowiadań. Zaburzenia psychiczne przewlekłe występują jako nieswoiste stany zejściowe po ostrych uszkodzeniach mózgu, czasem wyprzedzać mogą uchwytne klinicznie objawy niektórych chorób zakaźnych, jak np. zakażenia gruźliczego. Dzieci takie przejawiają niepokój, skarżą się na bóle głowy, widoczne są zaburzenia wegetatywne (kołatanie serca, nadwrażliwość na dźwięki), dołączają się wielokrotnie drobne hiperkinezy, drżenie rąk, tiki, ruchy pląsawicopodobne. Zespół takich zmian może pojawić się nawet po niewielkim urazie czaszki, dlatego nie powinno się go bagatelizować. Zespół otępienny można rozpoznawać u dziecka tylko wtedy, gdy stwierdzono niezbicie, że sprawność umysłowa dziecka przed chorobą była prawidłowa dla wieku i że stopniowe obniżenie czynności intelektualnych jest w ścisłym związku z organicznym uszkodzeniem mózgu,,. Otępienie dziecięce wyraża się spowolnieniem reakcji myślowych, zaburzeniem logicznego rozumowania, powstawaniem lub pamięciowych, brakiem koncentracji. Wyraźne są zmiany w zachowaniu: postępowanie nabiera przede wszystkim cech impulsywności. Z biegiem czasu dzieci stają się niezdolne do wysiłku intelektualnego, zatracają zdolność uczenia się. Od dzieci niedorozwiniętych umysłowo różnią się tym, że zachowują w pamięci fragmenty nabytych uprzednio wiadomości.