leczenie psychiatryczne

Charakteropatia jest lżejszym następstwem przebytych organicznych, uszkodzeń mózgu u dzieci. Wyraża się głównie zespołem hiperkinetycznym -- dziecko przejawia wówczas wzmożenie napędu, ordynarne formy zachowania, czasem okrucieństwo. Dzieci charakteropatyczne tyra się różnią od nerwicowych, również pobudliwych, że te drugie można utrzymać w napięciu i koncentracji uwagi opowiadaniem lub zajmującą, czynnością, podczas gdy te pierwsze nie są zdolne do takiej zmiany zachowania nawet pod wpływem interesujących dla nich zajęć. Dla pełnego rozpoznania charakteropatii zawsze szukamy nawet dyskretnych zmian neurologicznych (zez, nierówność źrenic, drżenie włókienkowe języka), gdyż mają one u dzieci zasadnicze znaczenie przy ustalaniu następstw organicznego uszkodzenia mózgu. Właściwe i wczesne rozpoznanie charakteropatii dziecięcej decyduje o dalszym losie dziecka i rozstrzyga o postępowaniu z nim. Inne są bowiem metody leczenia organicznych następstw przebytych chorób mózgu, a inne nerwic dziecięcych czy nieprawidłowo kształtującej się osobowości. Padaczka. Stosunkowo duży odsetek przypadków padaczki rozpoczyna się już w wieku wczesnodziecięcym. Rozpoznanie jej musi być jednak niezwykle starannie uzasadnione, ponieważ drgawki dziecięce cechuje różnorodność i dynamiczność obrazu. Drgawki podobne do padaczkowych widzimy u dzieci w stanach gorączkowych, napadach zatrzymania oddechu (zanoszenia się), omdleniach, tężyczce oraz w zaburzeniach elektrolitowych. Napady epileptyczne u dzieci maja postać napadów skłonowych (zespół Westa), napadów mioklonicznych (zespól Lennoxa-Gastaut), napadów małych i napadów dużych. Objawy padaczki u dzieci mogą się również manifestować lękami nocnymi, połączonymi z napadowym płaczem i omamami wzrokowymi. Stany te pozostawiają pełną niepamięć. Objawem padaczki u dzieci może być także mimowolne moczenie się. Także w padaczce powstającej w wieku dziecięcym ukazują się patologiczne cechy osobowości, polegające na dziecięcej wybuchowości, agresywności, kłótliwości, narzucaniu się otoczeniu. Czasem już wcześniej można dostrzec tendencje do wędrowania.