leczenie psychiatryczne

Przyczyny zaburzeń i chorób psychicznych dzieci i młodzieży są złożone i charakteryzują się dużą różnorodnością czynników wywołujących. W praktyce klinicznej można wykazać głównie trzy grupy czynników odpowiedzialnych za zaburzenia psychiczne tego okresu życia. Oto one:

1) czynniki konstytucjonalne,
2) skutki chorób i urazów fizycznych,
3) czynniki środowiskowe.

Czynniki konstytucjonalne są to czynniki, z którymi dziecko przyszło ,na świat. W praktyce oznacza to te cechy charakterystyczne i możliwości, z którymi dziecko się urodziło. Są więc one wynikiem układu genetycznego dziecka oraz wszelkich uszkodzeń i następstw chorób, których płód doznał w czasie ciąży lub porodu. Skutki chorób i urazów fizycznych mogą być rozpatrywane u dzieci jako czynniki etiologiczne w dużej grupie głównie ostrych psychoz, jako zespół czynników egzogennych (infekcje i intoksykacje) lub zespół czynników stanowiących skutki bezpośredniego uszkodzenia mózgu (charakteropatia, padaczka, kiła mózgu, przebyte urazy mózgu). Czynniki środowiskowe oddziałują na dziecko przede wszystkim z tego miniaturowego społeczeństwa, jakim jest rodzina. Właśnie na łonie rodziny dziecko wzrastając i kształtując się uczy się wzorów zachowania społecznego i czyni po raz pierwszy próby przystosowania się do nich. Jest prawdopodobne, że po złym, wczesnym przystosowaniu do życia rodzinnego następuje złe przystosowanie do społeczeństwa w ogóle. Nastawienia do rodziców mogą być później uogólnione i odnoszone do znacznie szerszego kręgu ludzi. W zespole nieprawidłowo funkcjonującej rodziny można się niekiedy doszukiwać złej socjalizacji dziecka i źródła jego późniejszych trudności i kształtowania charakterologicznego i reakcji nerwicowych.