Podstawa analizy
Początek zachorowania, dotychczasowy przebieg choroby i stosunek do potrzeby leczenia. Ta część badania psychiatrycznego z reguły wypada inaczej u ludzi cierpiących na nerwice, czy inne zaburzenia psychiczne niepsychotyczne niż u chorych psychicznie. Od pacjentów nerwicowych uzyskujemy dość łatwo dane o początkach dolegliwości, ich przebiegu, nasileniu a nawet o ich dynamice, natomiast pacjenci z ostrymi objawami psychotycznymi mówią niechętnie i w sposób niepełny o początkach i rozwoju schorzenia. Nie możemy tych chorych pytać w sposób prosty i bezpośredni czy doznają określonych objawów np. halucynacji, czy iluzji patologicznych nie mówiąc już, że nie możemy zapytać wprost, czy ich myślenie ma charakter urojeniowy, ponieważ nie oceniają oni tego subiektywnie jako objawu choroby, choć ich procesy poznania i myślenia w takich urazach uległy zasadniczej zmianie. Zadajemy dlatego pytania natury ogólnej i jakby niewiążące: np. od kiedy czuje się gorzej ze zdrowiem, lub od kiedy pojawiły się nieporozumienia z rodziną lub najbliższymi mu ludźmi, na jakim tle i z czego wynikały, czy np. nie z nieżyczliwego stosunku do pacjenta. Z reguły pytamy czy zgłosił się do lekarza za namową określonych osób, czy z własnej inicjatywy, czy potrzebuje porady lekarskiej, hospitalizacji, w czym lekarz badający może mu pomóc. Chcemy znać stanowisko samego pacjenta wobec faktu badania go, hospitalizacji i proponowanego leczenia. Ten fragment badania pozwala nam zorientować się w jakim stopniu badany przez nas chory dostrzega zachodzące u siebie zmiany aktywności psychicznej, jak je ocenia, jak odczuwa ich obcość, wreszcie, czy akceptuje potrzebę uzyskania pomocy psychiatrycznej.