Obserwacje psychiatryczne
Cała mimika twarzy, a w szczególności ust i czoła, może również dostarczać bacznemu obserwatorowi szeregu wniosków diagnostycznych. Na ustach może malować się wyraz zadowolenia, goryczy, obrzydzenia, wesołości lub płaczu. Krańcowo różny będzie układ ust w stanie nadmiernej wesołości, w stanie maniakalnym (uniesienie kącików ust ku górze) od układu ust w stanach przygnębienia i smutku (opuszczenie kącików ust). Trzeci element mimiczny twarzy, czoło, jest również wiernym odbiciem stanów emocjonalnych człowieka, a nawet wyrazem nasilenia jego funkcji poznawczych. I tak np. w stanie zaskoczenia lub dezorientacji łuki brwiowe są uniesione ku górze, a czoło marszczy się w fałdy poprzeczne. W stanie maksymalnej koncentracji gałki oczne są jakby zatrzymane w jednym punkcie, a łuki brwiowe zbliżają się do siebie, na czole rysują się wówczas fałdy pionowe. Tło ruchowe badanego, jego gestykulacja również zdradza cechy określonej struktury osobowości, a często określonych patologicznych stanów psychiki. Ruchy syntonika czy cyklotymika są na ogół płynne, harmonijne, współbrzmiące z otoczeniem, schizotymika kanciaste, zrywane, w dysonansie z otoczeniem. Stan patologicznego smutku wyraża się w ogólnym spowolnieniu, często w postawie zastygłej, jakby odzwierciedlającej zmęczenie i wyczerpanie. Wiele do myślenia diagnostycznego może badającemu dostarczyć sposób i ton wypowiedzi badanego. Chory depresyjny z trudem i wielkim wysiłkiem odpowiada na zadawane mu pytania, chory maniakalny mówi wiele samorzutnie, wypowiedzi są szybkie, często chaotyczne. Chory cierpiący na padaczkę ma mały zasób słów, jest drobiazgowy i przesadnie dokładny w formułowaniu myśli. Wreszcie chory paranoklslny daje odpowiedzi unikowe, niepełne, zbywające.