leczenie psychiatryczne

Po zebraniu danych z okresu przedchorobowego, które pozwolą nam zorientować się w strukturze psychicznej człowieka i jego funkcjonowaniu społecznym, pytamy szczegółowo o okoliczności zachorowania psychicznego. Chcemy dokładnie ustalić, kto pierwszy i w jakich okolicznościach zauważył nieprawidłowe i nowe ilościowo lub jakościowo formy aktywności psychicznej człowieka. Prosimy zawsze o informacje jasne, jednoznaczne i możliwie dokładnie opisujące wspomniane i zauważone zmiany. Chcemy wiedzieć dokładnie, na czym polegała zmiana zachowania się pacjenta, znać jego wypowiedzi, skargi na dolegliwości, zgłaszane pretensje do najbliższych osób i inne nowe dotychczas nie występujące, zmienione przejawy reakcji psychicznych. Pytamy następnie, kto wystąpił z inicjatywą skierowania chorego na badanie psychiatryczne, jak pacjent na tę propozycję zareagował, czy wyraził zgodę, czy widział taką potrzebę, czy reagował biernie, czy wręcz przeciwstawiał się. Wszystkie te dane są dla nas bardzo ważne i istotne, ponieważ pozwalają nam zorientować się w całości funkcjonowania chorobowo zmienionej psychiki pacjenta i jego stosunku do potrzeby leczenia. W dzisiejszej dobie lekarz psychiatra spotkać się może w czasie leczenia czy opiekowania się pacjentem z przedstawicielami zakładu pracy, którzy interesują się losem chorego, jego dalszą przydatnością do pracy zawodowej i dlatego zwracają się z tymi pytaniami do leczącego. Jest to dobra okazja, żeby zebrane wywiady rodzinne uzupełnić wywiadami środowiskowymi, które mogą nam dostarczyć najbliżsi współpracownicy lub przełożeni chorego. Wykorzystujemy zawsze taką sytuację i uzupełniamy dane z wywiadów informacjami dotyczącymi zachowania się i funkcjonowania pacjenta na terenie zakładu pracy w okresie na krótko przed zachorowaniem. Możemy również, niczego nie sugerując, zapytać życzliwe choremu osoby o przyczyny, które ich zdaniem mogły mieć swój udział etiologiczny w obecnym zachorowaniu (złe układy w pracy, konflikty, przeciążenie pracą itp.).